Kwentong pambata

 [Musika] Mga kwentong pambata. Ang prinsesang tahimik at ang prinsesang madaldal. [Musika] Noong unang panahon sa isang kahariang napapaligiran ng bundok at gubat. Pinanganak ang dalawang prinsesa. Ang isa'y may gilas sa pananalita. Oo, medyo madaldal talaga. Ang kanyang tinig sa gisag ng kapangyarihan at yabang. Umaalingawngaw sa buong palasyo. Ang isa naman walang imig. Walang nakakaalam kung bakit nananahimik ang bunsong prinsesa. Parang reyna na wala pang corona. Oh, mas mabigat pa ang tinig niya kaysa sa espada. Ay naku, Hannah, huwag kang seryoso. Wala namang nakitingin sa'yo maliban na lang sa bantay lawin. Pero lahat naman tinititigan non. At saka nadapa nga ako sa bestida ko pero buhay pa rin ako. Oh sige. Lilak ba o lavender ang isusuot ko? Magkatog pero magkaiba. Magtiwala ka. Mabuti naman ang hangarin niya pero dahil sa kalagayan ni Hannah, hindi inaasahan ng pamilya na siya'y maging sentro ng anumang okasyon. Oh, Prinipe Malick, tama ba? Balita ko dumating ka kasamang delegasyon mula sa silangan. Kumusta ang biyahe? Ang bundok ay sumpungin kong minsan. At daldal ng daldal ng daldal pa rin. Ngunit may lihim si Hannah. Hindi siya makapagsalita ngunit naririnig niya ang hindi marinig ng iba. M kami sapat na para sa paglago ng unong ito. Ang kalikasan hindi lamang nararamdaman ng tahimik na prinsesa ang mga pagyanig kundi kaya rin niyang intindihin ang wikan ng kalikasan. Tingnan mo ang mga isda. Ang mga puno, mga ilog. Hindi nila alintana ang isang tahimik na nagdaraan. Sa katunayan, mas likas sa kanila ang mga manlalakbay na tulad ni Hann at natagpuan ni Hannah ang kanyang kapayapaan sa pakikinig sa mga bagay na hindi niya kayang ipaliwanag. Ngunit nitong mga nakarang araw, nakikinig siya sa isang nakakaabala at tila umaapilang tinig. [Musika] [Musika] Mga tinig mula sa gubat. Ay anak, sigurado akong nababato ka lang. Hm. [Musika] Kawawang bata. Dahil wala siyang mga kaibigan, siya na mismo ang gumagawa ng mga ito. Nagpasya si Prinsesa Hann na harapin ang tinig na iyon ng mag-isa. Matapos paglakad ng kaunti, may narinig siya. Sinusunog nila, pinipilip. Sila'y nagsisinungaling. Natakot si Hannah. Lagi niyang itinuturing ang gubat na kanyang tahanan. Ngunit daman niya ang kaguluhan habang papalalin siya sa bahaging hindi pa nararating ng kanyang mga paa. At naroon ito. [Musika] Ang tagapangalaga ng ugat. Pwede ba talaga ito? Naisip ni Hannah. Ngunit alamat lang ang tagapangalaga ng ugat. Nabasa ko ito sa aklatang pambansa ng kaharian. Ang tagapagtanggol ng kaharian. Saksi ng mga panahon at mga henerasyon kamangha-mangha. Hinawakan ni Hann ang balat ng napakalaking puno at siya'y namangha. Nagliwanag ito. Pagmamataas, kasakiman at takot. Mga apoy na nakatago sa ilalim ng palasyo. Nang alisin ni Hannah ang kanyang kamay, lumitaw ang anino ng isang parol sa kanyang palad na may kumikislap na liwanag. Ang mga apoy kailangan silang patahimikin. Mga apoy! Mulong ni Hannah, mahay ka ba ito? At oo, mahay ka nga ito. Pagbalik sa palasyo, nagmamadaling sinubukan ni Hann na balaan silang lahat ngunit hindi nila makita ang parol. Ako lang ba ang nakakakita nito? Ay naku, tungkol ba ito sa sopas na naman? Sinabi ko kanina walang kabute. Tama ka. Sakon na talaga ito. Daldal. sa pinakamaling oras. Walang sino man ang dapat sumigaw ng walang tinig para lang marinig. Magbubukas ako ng paaralan para sa mga tinig na katulad niya. Oh anak ko. Hindi sila nakinig. Hindi sila kailan man nakinig. Lugmok. Bumalik si Hannah sa puno. Dala ang pagkalito sa kanyang puso. Para bang naunawaan siya ng puno. Nangalog ito at nagpatak ng tatlong dahon. Nang hawakan ni Hann isa-isa, nag-iba ang kulay ng mga ito. Pula, asul at dilaw. Ang mga apoy na nakatago ay dapat makita. Ang mga kasalanang kumakapit ay dapat palayain. Isang salamin lamang ng huwad ay masusunog ang dahon. Pagmamataas, kasakiman, takot. Ang mga tahimik na kasalanan ay nagkukumis sa palasyo. Hiniwakan ni Hann ang mga dahon maingat ngunit puno ng tahimik na determinasyon. Kinabukasan sa paghahanap ng unang kasalanan ang pagmamataas. Pumasok si Hann sa pusod ng panlilinlang bulwagan ng konseho. Narinig niya ang pinakaangasan na mga pahayag doon ngunit hindi kumislap ang parol sa kanyang palad. Hanggang sa marinig niya si Ginoong Lancelot. Aatakihin natin ang transverse at gagawin natin itong halimbawa sa mga tutol sa atin. Ginoong Lilot, may dala silang regalo para sa kapayapaan. Paano natin sila atakihin? Sumikat ang palad ni Hannah. Ang parol iyon. Inilabas niya ang tatlong dahon at ang pulang dahon ay kusa pang lumapit kay Ginoong Lancelot. Nagliwanag ito at ipinakita ang kanyang refleksyon. At noon may nangyaring kakaiba. Napilitan si Ginoong Lancelot na magsabi ng totoo. Ang kapayapaan ay para sa mga talunan. Isa itong pagkakataon para ipakita ang aking kapangyarihan. Akala niyo ba papalambasin ko ito dahil gusto niyo ng kapayapaan? Ang kapangyarihan mo? Iyun ba ang dahilan kung bakit pinilit mo magkaroon ng napakaraming labanan noon? Ang daming nawala. Lahat para patunayan ang iyong kapangyarihan. Hindi namin ilulugmok ang kaharian sa panibagong digmaan para lang sa iyong pagmamataas. Ginoong Lancelot, hindi sapat ang lakas ng iyong balikat para akuin ang tukuling ito. Nagkakaisa naming tinatanggihang ka. Ano? Hindi. Ibig kong sabihin hindi ko alam kung bakit ko sinabi 'yun. Ngunit alam ni Hanak, siya ay napangiti ng isa sa mga kumikislap na ilaw ng parol ay unti-unting kumalma at ng pulang dahon ay nasunog. Hindi na muling namamayani ang pagmamataas sa larangan ng digmaan. Nagugutom na ang aking mga nasasakupan at heto't pinamumunuan tayo ng isang pinunong ligaw na nagtutulak sa atin sa digmaan ng walang kabuluhan. Gutom! Nagsimulang mga palang palad ni Hann sa salitang iyon. May isa pa kayang kasalanan malapit dito? Sandali, saan nanggagaling ang amoy na iyon? Sinundan ni Hannah ang amoy. Narating niya ang isang lumang amfiteatro, isang siradong gusali na halos gumuhun. "Paano nagkaroon ng amoy ng pista dito?" tanong niya sa sarili. Isa pang bandehado. Punuin ng mesa. Hali na. Aba dapat mas maharlik na rin ang mga maharlikang kusinero sa kanilang pagkain ngayon. Lubang na bigla si Hann. Isang piging, ang mga maharlikang kusinero ay nagnanakaw mula sa rasyon na nakalaan para sa taong bayan at pinapakain ang mga maharlika. Nagnining ang mga birding dahon sa kanyang palan. Hinawakan niya ito at nangyari ang inaasahan. Sandali. Sino ang nagpatunog ng gong? Sarado na ang pitiatrong ito sa loob ng maraming taon. Biglang gumuang mga pader at ang hampe tiatro ay lumitaw sa mga lansangan kasamang mga maharlika. Ano? Isang piging. Nagugutom kami rito. Ito'y mahika. Mas pipiliin ko pa ang mahika kaysa sa mga maharlika at mga pinunong tulad mo at Ginoong Lancelot. Tawagin ang punong Konsehal. At hindi noon nagtapos ang sunod-sunod na pagbagsak sapagkat ang punong konsehal ay walang iba kundi ang Rena mismo. [Musika] Ina, hindi mo alam ang lahat ng nangyari sa iyong pagkawala. Sinira ng mga taong ito ang palasyo at sa isang gabi lang, nabunyag ang lahat. Aba, ang aking corona Ginoong Lancelot. Isang konseho na nasa aking harapan. Lubos akong nabigla. Alam niyo ba ang tungkol dito? Ah um sa totoo lang hindi naman talaga namin Kung gayon magsalita ka. At heto na ang huling kasalanan. Hindi nagtago sa anino ang takot na nirahan nito mismo sa bulwagan ng konseho kung saan nasasakal ang katotohanan sa ilalim ng katahimikan. Mahal na reyna. Hindi ka marunong tumanggap ng puna. Alam ito ni Ginoong lan si Lot at mabilis siyang naging paborito mo sa babamagitan ng pagbibigay lugod sayo. Ang huling konsehal na nagsalita laban sayo ay tinanggal sa kanyang ranggo. Ano ang ginawa mo? Hindi ko alam kung bakit ko nasabi yon. Mahal na rin ah. Hindi ko. Malakas ang loob mo, Konsehal. Mahal ko natatakot akong tama sila. marahil pinipigilan ako ng aking kayabangan na tumanggap ng payo. Doon lamang naunawaan ni Hannah totoo mahirap ang ugali ng rena ngunit ang mga konseho ang nagkasalan ng higit dahil sa hindi pagtupad sa kanilang tungkulin dahil lamang sa takot na mawalan ng ranggo sapagkat ang tumalikod sa kanyang tungkulin ay mas malaking kasalanan kaysa sa nangaapi. At nang bumagsak ang mga domino isa-isa, gumuho rin ng mga kasalanan, pagmamataas, kasakiman at takot. Tatlong kasalanang hindi lamang unti-unting sumira sa haligi ng palasyo kundi pumigil din sa kaharian na umunlad. Nang magsama-sama sila sa paligid ng tagapag-alaga ng ugat, walang nakakaalam kung ano ang susunod na mangyayari. Ngunit bigla sabihin ang totoo. Pangalagaan ang ugat. Ang katahimikan ay dapat marinig. Sandali, naririnig ko ba ang hangin? Ang prinsesang tahimik ay magsasalita ngayon sa pamamagitan natin sapagkat kahit sa kanyang katahimikan, napatunayan niya ang kanyang kahalagahan. Sa unang pagkakataon na tahimik si Teresa at sa katahimikang iyon, narinig niya ang kanyang kapatid. At ganun nga ang nangyari. Natagpuan ng palasyo ang kanilang tunay na pinuno sa pamamagitan ng prinsesang hindi nakapagsasalita. Malugod na yumuko si Prinsesa Teresa, ang hari at ang rey na sa bago nilang espiritwal na pinuno. Ngunit si Prinsesa Hann ay hindi kailan man humiling ng corona. Hinikayat niya na si Prinsesa Teresa na mamuno at siya naman ay nakahand gumabay. Mamumuno ako dala ang iyong tinig sa aking puso. Hindi katahimikan lamang ang nagligtas sa kaharian o ang mga salita lamang ang namuno rito kungi ang pagkakaisa ng dalawa. Sabay nilang pinatunayan ang kapangyarihan ay nasa parehong tinig at katahimikan.